| 12 mei 2007 DTC tocht |
 |
 |
| vrijdag, 01 mei 2009 18:38 |
|
12 mei 2007 DTC tocht Weerbericht: Veel bewolking en buien. Mogelijk onweer en misschien ook hagel. Een stevige zuidwester; boven land matig tot vrij krachtig, kracht 4 tot 5. Het is vrijdagavond. De thermostaat staat op 19 en slaat aan. Na vele weken droogte en heerlijke temperaturen wordt in rap tempo het tekort aan water goedgemaakt. Met bakken komt het naar beneden. Ik poets mijn fiets op, nog met volle overtuiging dat ondanks de slechte berichten, de tocht in Driebergen door zal gaan. De trainingsavonden waren voor mij ook al vervallen dus ik zag uit naar het weekend. Mijn Bianchi lachte me toe. De zonnestralen van de laatste weken heeft haar goedgedaan. Met een Italiaanse knipoog wenst ze me welterusten. 05.45 uur, de wekker gaat. Ik kijk snel naar buiten en zie dat het droog is. Ik wrijf mijn slaap uit de ogen, enigszins in de war. Het zou toch gaan regenen. Moet ik nu blij zijn dat ik toch mag fietsen of mag ik de te verwachten regen gebruiken als legitimatie om me in bed om te draaien. Wat doe ik aan? Lange broek of beenstukken of toch maar in die korte broek? Laat ik even kijken op de thermometer. 11 graden. Ja, eigenlijk niet zo warm. Windjack aan? Regenjasje mee? Waarom gaat het nu niet regenen? Aha, ik voelde een spatje of beeld ik het me nu in? Niet zeuren, kilometers maken is het devies, de Mount Ventoux wacht. Zie ik daar wat geels rijden? Ben ik toch niet alleen? Ja, nu zie ik het duidelijk, het is Ernst Geijtenbeek. Ben ik in elk geval niet alleen. Bij de rotonde zie ik ook Martijn staan. Wel snelle jongens, waar blijft Roel, Johan, iets mindere goden? Nou ja, in Cothen zal Nico zich nog wel bij de groep aansluiten. Het druppelt zacht. Ik kan nog terug. Martijn en Ernst slepen me echter mee. Cothen slaapt. In Driebergen sluit Machiel zich bij ons aan. De kantine blijft angstvallig leeg. Op weg naar ………..? Ernst geeft aan vandaag niet verder te gaan dan 120 km. Het lijkt wel of mijn vuur niet kan branden vandaag. Mijn voornemen is om bij Rhenen terug te keren. Soms heb je die dagen dat je wel wil maar dat het gewoon niet gaat. Martijn en Machiel gaan vooralsnog voor de 165 km. We zien wel hoe de dag naar ons toekomt en in het bijzonder hoe het weer zich zal ontwikkelen. Donkere buiten trekken voorbij, met de regen valt het nog mee. De wind trekt echter wel aan, maar gelukkig komt hij nog van achteren. We passeren Doorn, Leersum, Elst, richting Rhenen. Een enkel klimmetje zet meteen de onderlinge verhoudingen op scherp. Ik voel mijn benen vollopen. Verschillende buien denderen op ons neer. Regenjasje aan, regenjasje uit, regenjasje aan. Dit zal zich nog vele keren herhalen vandaag. Bij Rhenen wordt op mij ingepraat. Toch maar doorgegaan. Het is nog maar 80 km. Op kop rijden is er voor mij niet meer bij. Vooral Martijn geeft ons vandaag een lesje fietsen. Berg op is voor hem een eitje. Bij wind tegen op de dijk met windkracht 5 wordt met gemak de 36 km gehaald. In een waaier rijden, links en rechts het achterwiel voor je ontwijkend. Het blijft manoeuvreren op de vierkante centimeter. Machiel heeft de breedste schouder vandaag. Achter hem zitten geeft nog het meeste voordeel. De twee Scots van Martijn en Ernst rijden zo soepel dat ik me afvraag, hoe lang ze dit volhouden. Het blijken toch bikkels vandaag, al ging bij Ernst inderdaad na 120 km het kaarsje uit. Verschillende keren ging hij ook bijna onderuit. Voluit remmen met je achterrem met spekgladde wegen gaf verraderlijke slippartijen te zien. Uiteindelijk konden we ons allen vinden in een afstand van 120 km. Regenbuien striemden in ons gezicht, de wind trok steeds verder aan maar we bleven overeind. Terug naar Driebergen koos Ernst bij Doorn links af voor een verkorte route terug. Martijn trok nog even door naar Bunnik om met een omweg naar Wijk terug te keren. Machiel moest nog naar Utrecht en ondergetekende kon niet anders dan naar Zeist fietsen om daar zijn auto op te halen die daar om andere reden stond geparkeerd. Met kletsnatte kleding in de auto gestapt. De verwarming voluit. De kilometerteller stond op 140 km. Toch niet gek als je dezelfde ochtend nog jezelf moed in moest spreken om uit je bed te komen en de weergoden ons vandaag allerminst gunstig gezind waren. Voor de thuisblijvers kan ik alleen maar zeggen dat de echte kerels altijd zullen overwinnen en dat harde slagregens en de zuidwesterwind ook zijn bekoring heeft. Toen op de zondagmorgen bij het opstaan de zon overdadig scheen, kon ik net een vloek binnenhouden. Wil van ‘t Erve |
Copyright © 2009 - 2012 RTC Duurstede.nl - Wielervereniging Wijk bij Duurstede. Designed by Concept Solutions
