Het viel niet mee om naar aanleiding van de verboden in het bos zodat er alleen op de daarvoor aangewezen paden te mogen fietsen, een leuke route te kiezen. Toch is het gelukt met wat smokkelen een route te fietsen waar voldoende uitdaging in zat en in Veenendaal uit te komen om de welverdiende koffie te nuttigen. Hierna via Kwinkelooien weer richting Wijk gefietst waar zowaar een vaal zonnetje begon te schijnen.
Hopend dat a.s. zaterdag het "weer" net zo is als deze morgen.
{jcomments on}
]]>http://www.mijnalbum.nl/Uitnodiging=KRGDQZWF&E=arnauddecalavon%40planet.nl&W=3pg7v
Inloggen met emailadres: arnauddecalavon@planet.nl
en wachtwoord: 3pg7v]]>
Gelijk na het dorpje Ny kon ik al lekker warm draaien op de eerste klim. Ruim 2 km tegen ongeveer 6%. Daarna ging het een tijdje op en af, tot ik in La Roche aan kwam. Op het kaartje had ik al ontdekt dat hier een mooie beklimming moest liggen. Ik dacht dat deze beklimming ongeveer 3,5 km zou duren dus na 2 km schakelde ik 2 tandjes zwaarder en gooide er een versnelling uit. Toen de beentjes aardig vol begonnen te lopen heb ik maar een korte blik op het kaartje geworpen (fietsend). Het bleek dat deze klim 8,5 km lang was. Even het tempo terug genomen en weer in een mooie cadans komen. Na 7 km kon ik het toch niet laten om de laatste 1,5 km nog even volle bak te rijden. Na deze klim, die er behoorlijk in hakte, volgde een heerlijke afdaling en ik haalde snelheden van 65 km per uur.
Na nog wat korte colletjes kwam ik aan bij de Col de Roche de Frene. Dit was de killer van de dag. 2,5 km klimmen met een gemiddelde van 11%. Er zaten hele stukken van 15% in. Op die momenten is het echt een gevecht met jezelf. Het ene stemmetje in je hoofd zegt “ Stop toch met die onzin en keer om” en “ Waarom vind je dit ook al weer leuk?” . Het andere stemmetje zegt “ Dit is een bere goede training voor de Mont Ventoux” en “ Als je boven bent ben je een bikkel!”. Gelukkig won het 2e stemmetje de strijd.
De arm stukken waren inmiddels uit en ik had het serieus warm. Kort daarna begon het echter te spetteren. Het was nog 20 km terug naar het huisje en ik gaf vol gas. Na een verrassende helling van 14% gingen de spetters over in regen en kwam ik toch nog zeiknat thuis. Wel zeer voldaan want er stond ruim 80 km op mijn tellertje. Kortom, een perfecte klim training!
Groeten,
Marcel Peek
]]>
Weerbericht: Veel bewolking en buien. Mogelijk onweer en misschien ook hagel.
Een stevige zuidwester; boven land matig tot vrij krachtig, kracht 4 tot 5.
Het is vrijdagavond. De thermostaat staat op 19 en slaat aan. Na vele weken droogte en heerlijke temperaturen wordt in rap tempo het tekort aan water goedgemaakt. Met bakken komt het naar beneden.
Ik poets mijn fiets op, nog met volle overtuiging dat ondanks de slechte berichten, de tocht in Driebergen door zal gaan. De trainingsavonden waren voor mij ook al vervallen dus ik zag uit naar het weekend.
Mijn Bianchi lachte me toe. De zonnestralen van de laatste weken heeft haar goedgedaan. Met een Italiaanse knipoog wenst ze me welterusten.
05.45 uur, de wekker gaat. Ik kijk snel naar buiten en zie dat het droog is. Ik wrijf mijn slaap uit de ogen, enigszins in de war. Het zou toch gaan regenen. Moet ik nu blij zijn dat ik toch mag fietsen of mag ik de te verwachten regen gebruiken als legitimatie om me in bed om te draaien.
Wat doe ik aan? Lange broek of beenstukken of toch maar in die korte broek?
Laat ik even kijken op de thermometer. 11 graden. Ja, eigenlijk niet zo warm.
Windjack aan? Regenjasje mee?
Waarom gaat het nu niet regenen? Aha, ik voelde een spatje of beeld ik het me nu in?
Niet zeuren, kilometers maken is het devies, de Mount Ventoux wacht.
Zie ik daar wat geels rijden? Ben ik toch niet alleen? Ja, nu zie ik het duidelijk, het is Ernst Geijtenbeek. Ben ik in elk geval niet alleen.
Bij de rotonde zie ik ook Martijn staan. Wel snelle jongens, waar blijft Roel, Johan, iets mindere goden? Nou ja, in Cothen zal Nico zich nog wel bij de groep aansluiten.
Het druppelt zacht. Ik kan nog terug. Martijn en Ernst slepen me echter mee. Cothen slaapt.
In Driebergen sluit Machiel zich bij ons aan.
De kantine blijft angstvallig leeg. Op weg naar ………..?
Ernst geeft aan vandaag niet verder te gaan dan 120 km. Het lijkt wel of mijn vuur niet kan branden vandaag. Mijn voornemen is om bij Rhenen terug te keren. Soms heb je die dagen dat je wel wil maar dat het gewoon niet gaat. Martijn en Machiel gaan vooralsnog voor de 165 km.
We zien wel hoe de dag naar ons toekomt en in het bijzonder hoe het weer zich zal ontwikkelen. Donkere buiten trekken voorbij, met de regen valt het nog mee. De wind trekt echter wel aan, maar gelukkig komt hij nog van achteren.
We passeren Doorn, Leersum, Elst, richting Rhenen. Een enkel klimmetje zet meteen de onderlinge verhoudingen op scherp. Ik voel mijn benen vollopen.
Verschillende buien denderen op ons neer. Regenjasje aan, regenjasje uit, regenjasje aan. Dit zal zich nog vele keren herhalen vandaag.
Bij Rhenen wordt op mij ingepraat. Toch maar doorgegaan. Het is nog maar 80 km.
Op kop rijden is er voor mij niet meer bij. Vooral Martijn geeft ons vandaag een lesje fietsen. Berg op is voor hem een eitje. Bij wind tegen op de dijk met windkracht 5 wordt met gemak de 36 km gehaald. In een waaier rijden, links en rechts het achterwiel voor je ontwijkend. Het blijft manoeuvreren op de vierkante centimeter.
Machiel heeft de breedste schouder vandaag. Achter hem zitten geeft nog het meeste voordeel. De twee Scots van Martijn en Ernst rijden zo soepel dat ik me afvraag, hoe lang ze dit volhouden. Het blijken toch bikkels vandaag, al ging bij Ernst inderdaad na 120 km het kaarsje uit. Verschillende keren ging hij ook bijna onderuit. Voluit remmen met je achterrem met spekgladde wegen gaf verraderlijke slippartijen te zien.
Uiteindelijk konden we ons allen vinden in een afstand van 120 km.
Regenbuien striemden in ons gezicht, de wind trok steeds verder aan maar we bleven overeind. Terug naar Driebergen koos Ernst bij Doorn links af voor een verkorte route terug. Martijn trok nog even door naar Bunnik om met een omweg naar Wijk terug te keren. Machiel moest nog naar Utrecht en ondergetekende kon niet anders dan naar Zeist fietsen om daar zijn auto op te halen die daar om andere reden stond geparkeerd.
Met kletsnatte kleding in de auto gestapt. De verwarming voluit.
De kilometerteller stond op 140 km. Toch niet gek als je dezelfde ochtend nog jezelf moed in moest spreken om uit je bed te komen en de weergoden ons vandaag allerminst gunstig gezind waren.
Voor de thuisblijvers kan ik alleen maar zeggen dat de echte kerels altijd zullen overwinnen en dat harde slagregens en de zuidwesterwind ook zijn bekoring heeft.
Toen op de zondagmorgen bij het opstaan de zon overdadig scheen, kon ik net een vloek binnenhouden.
Wil van ‘t Erve]]>
De agenda zag er als volgt uit:
08.30 uur Verzamelen bij de Notenboom
09.00 uur Aanwezig bij Rijwielspeciaalzaak van den Berg in Doorn.
Daar ligt de kleding klaar in op naam gestelde tassen. We kunnen ons bij van den Berg omkleden in onze nieuwe kleding. De kleding die is gedragen wordt in de betreffende zak worden gedaan. Deze zak met deels nieuwe en dus ook oude kleding wordt in een auto naar Wijk bij Duurstede gebracht waar deze later wordt afgehaald.
09.30 uur Na het maken van een groepsfoto fietsen we naar VICREA op industrieterrein de Isselt te Amersfoort.
10.30 uur Aankomst bij het bedrijf van Gerard Hagen. Hier drinken we koffie en maken we weer een foto, nu dus met VICREA op de achtergrond.
11.00 uur We vetrekken richting Harderwijk via Bunschoten/Spakenburg en Nijkerk en hopen rond
12.30 uur Bij Camping de Konijnenberg aan te komen. Hier gebruiken we een kleine lunch. We hebben dan ongeveer 70 kilometer gefietst. Ook hier wordt een foto gemaakt. Alle foto’s zullen later aan de sponsors worden aangeboden.
13.30 uur Vertrekken we weer richting Wijk bij Duurstede. Vanaf hier wordt min of meer via de kortste weg naar Wijk terug gereden. Mensen die er prijs op stellen via een extra lus naar Wijk terug rijden gaat onder leiding van Nico Arnaud de Calavon rijden.
15.30 uur Aankomst in Wijk bij Duurstede voor de groep die niet voor de extra lus gaat.
16.30 uur Aankomst in Wijk bij Duurstede voor de groep die wel voor de extra lus gaat.
Doorn - Van de Berg's Rijwielspeciaal zaak
Amersfoort - Vicrea
Onder weg naar Hardewijk (pokkeweer)
Hardewijk - Samoza vakantie parken (camping De Konijnenberg)
Alle foto's in 1 zip bestand]]>
Mont Ventoux 2007 16 tot 23 juni 2007
Zet 12 sportieve mannen in een groot vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk en geef ze slechts één opdracht mee:
Beklim de 1912 meter hoge Mont Ventoux, het liefst zoveel mogelijk keren op één dag.
Zie daar het recept voor een tweede Gouden Kooi, niet om elkaar weg te pesten, zoals in het gelijknamige TV programma, maar nu met het doel elkaar klaar te stomen voor een klim naar de top van een van de mooiste, indrukwekkendste en zeker grilligste berg van Europa, de Mont Ventoux.
Tijdens een van de ledenvergaderingen van RTC Duurstede ontstond het plan de Mont Ventoux te gaan beklimmen. Nadat een aantal leden al eerder de Marmotte en de Dolomieten – marathon gereden hadden, lag nu een andere uitdaging in het verschiet. Op één dag tot drie keer toe de imposante berg de Mont Ventoux te gaan beklimmen.
Na vele kilometers voorbereiding op de racefiets, zweetdruppels achterlatend in het krachthonk en verhalen lezend op de website: www.dekaleberg.nl was dan zaterdag 16 juni de dag aangebroken om richting Zuid-Frankrijk te vertrekken.
Michel Voorbraak – Jasper de Heus – Martijn Willems – Machiel Spruijt - Marcel Peek – Johan Koster – Roel Steenbeek - Nico Arnaud de Calavon – Rijk Rijksen - Wil van ’t Erve – Hans Spenkelink en Eric Staakman, een heerlijke mix van jong en oud, gebekt en timide, sommigen gepokt en gemazeld in de wielersport; anderen nog redelijk groen, gewoon een stel gezonde kerels, goed aan elkaar gewaagd.
Na een lange rit (1100 km) doemde al van ver de contouren van de Mont Ventoux op. Juist deze aanblik maakt de heroïek om deze berg zo groot. Niet ver van de voet van de berg, in de buurt van het plaatsje Carpentras lag onze eigen Gouden Kooi, een schitterend landhuis van alle gemakken voorzien.
Marcel had een goede keuze gemaakt. De vele slaapkamers met eigen douche, goede bedden, grote woon/eetkamer, wasmachine, vaatwasser, koelkasten, etc, etc, maar vooral het fantastische zwembad met ligstoelen gaf de nederige fietser het idee aan een luxe vakantie te beginnen.
De kamerschikking liep als vanzelf. Sommigen hadden het “geluk” zelfs de luxe van een eenpersoonskamer te krijgen. Na een hele dag “ouwehoeren” met andere wielergekken, is het heerlijk om je even op je zelf terug te kunnen trekken voor enige bezinning.
Nadat op Machiel en Martijn (zij zouden pas woensdag arriveren) na iedereen was ingekwartierd, kwam het wielerjargon pas echt op gang. Plannen voor combines werden gesmeed, het materiaal werd uitentreuren doorgesproken en de berg werd in de beleving alsmaar hoger en indrukwekkender.
Zondag 17 juni
Op de zondag was een verkenning van de omgeving en een eerste voorzichtige klim vanaf de makkelijkste kant gepland. In het plaatsje Sault werd vooral uitgekeken naar winkels waar water te koop was. Mocht je onverhoopt zonder water komen te zitten op de grote dag later in de week, dan wist je in elk geval waar je goedkoop water kon bemachtigen. De keuze viel op een klein winkeltje met snuisterijen. Ondanks de zeer penetrante knoflook lucht in de winkel was het koude water van goede kwaliteit.
De klim vanuit Sault naar de top van de Mont Ventoux is relatief gemakkelijk maar ook duidelijk de minst mooie. De weg werd onlangs gedeeltelijk van nieuw asfalt voorzien. Hoger op de berg ligt echter veel grind op de weg en heeft de opknapbeurt met de o zo bekende Franse slag plaatsgevonden. De klim gaf niet zoveel problemen. Bij een afdeling, later in de week, zal het aanwezige grind nog wel eens voor problemen kunnen zorgen.
Zoals te verwachten was, kwam Jasper als eerste bij de rustplaats Chalet Reynard aan. Op deze plek, ongeveer 6 km onder de top werd al snel duidelijk waar de heroïek van deze berg van daar komt.
Was het beneden in het dal 33 graden, zes km onder de top was het slechts 9 graden, waaide het stevig en klaagde iedereen over de kou. Vanwege deze kou, die gezien de kleding voor iedereen toch nog als een verrassing kwam, kozen we terug te gaan en de afdeling naar Bedoin in te gaan.
De durfals Johan en Jasper doken werkelijk als een speer de berg af. Als volleerde tourrenners werden bochten snel ingesneden, soms links en rechts auto’s passerend. De eerste kilometers in de ijzige kou met klapperende gebitten en knikkende knieën. Wat verder naar het dal toe, nam de temperatuur weer toe. De wat mindere dalers Erik en Marcel namen geen enkel risico. Rustig pedelerend, soms even de benen aanzettend, kwamen ze beneden. Erik zelfs met de handen nog boven op het stuur.
De meesten, aanvankelijk door verstijving vanwege de kou, maar nog meer vanwege de spanning van de fantastische afdaling, zaten vol met adrenaline. Pas bij de centrale vijver, midden in Bedoin, kwamen de verhalen los.
Bij het zwembad rolden de ervaringen van deze eerste echte fietsdag als smeerolie over elkaar heen. De afdaling werd met het uur bochtiger en steiler. Snelheids metingen werden voor de eerste keer neergezet.
De dag kon niet meer stuk, zeker niet toen ook nog aan een heerlijke pasta maaltijd in een plaatselijk restaurantje werd begonnen. In de symboliek van de dag zagen sommigen een bezoeker van een restaurant aan als de overleden wielrenner Pantani. Met enige fantasie – en wie heeft dat niet meer na een dergelijke fietsdag – was de gelijkenis wel erg treffend.
Na de eerste dag was de conclusie duidelijk:
- Bij de top was het veel kouder dan beneden in het dal, dus meer windkleding meenemen.
- De klim vanaf Sault was redelijk te doen; onderhoud van de weg was slecht, dus oppassen met de afdaling.
- De goede klimmers en – dalers tekenden zich al af.
- Maar bovenal, de berg had nog niet zijn ware gezicht laten zien, er stond ons nog veel te wachten.
Zo rond de klok van half elf vertrok iedereen naar zijn bed vol met indrukken en verwachtingen voor de volgende dagen.
Maandag
Marcel had gekozen voor een rustige opbouw in de week.
Voor deze dag stond de van te voren gedachte meest moeilijke klim op het programma. Vanaf Bedoin 21 kilometer klimmen naar de top van de berg.
Een gewaarschuwd man telt voor twee. Iedereen moest extra kleding meenemen voor de te verwachten kou. Vanaf ons huis lag de top er in alle helderheid bij. Zou het meevallen?
Door de hoeveelheid bochten (ongeveer 100) kun je in de klim vanaf Bedoin, moeilijk zicht houden op wie er voor je rijdt en vooral niet hoever deze al mogelijk van je is weggereden. Het wordt voor iedereen een eigen race tegen jezelf.
De uitgebreide ochtendmaaltijd, met vers Frans stokbrood en heerlijke broodjes liet ons heerlijk smaken. De fiets werd nog een laatste keer nagekeken.
De uitdaging belandde in de volgende fase.
Bij het vijvertje in Bedoin worden de bidons gevuld met het licht naar chloor ruikend bronwater. De klim kan beginnen.
Het wordt stil. Iedereen kiest al snel zijn eigen tempo. Jasper is al snel uit het zicht verdwenen. Erik en Marcel trekken aanvankelijk door. Wil sluit zich ook aan van voren.
Het zweet gutst van de hoofden. Sommigen hebben de helm op het stuur gebonden.
Roel laat een spoor van zweet op het asfalt achter.
Uit de bossen klinkt regelmatig het trommelgeluid van enthousiaste toeschouwers/begeleiders van een groep Belgische fietsers die net als ons de berg willen beklimmen.
Door de temperatuur van 28 graden is het belangrijk vooral veel te blijven drinken.
De 50 - plussers houden zich kranig. Tegen het geweld van Jasper is natuurlijk niemand opgewassen. We hebben de hoop gevestigd op Martijn die later in de week zal komen. Zal hij Jasper kunnen pareren?
Bij de rustplaats van Chalet Reynard, waar de vorige dag nog halt werd gehouden, wordt nu meteen doorgetrokken naar het kale landschap richting de top. De venijnige wind sneert in je gezicht. De top is verdwenen in de mist.
Menig keer dacht ik waar ik aan was begonnen, maar de innerlijke drive om de top te bereiken gaf mij steeds weer voeding door te gaan.
Het bekende monument van Tommy Simpson gaat volledig aan mijn aandacht voorbij. Nog twee kilometer. 11 % stijging. Na elke bocht weer die wind. Eigenlijk wel lekker met dat zweet, echter toch ook een extra tegenstander.
De laatste bocht naar rechts neem ik iets te nauw. Hier stijgt het nog sterker. 15 % ? Het zal me niet verbazen. Plotseling waai ik bijna van de weg af.
De streep op de weg even verderop moet de top zijn.
Gelukkig wordt ik net als de anderen aangemoedigd door de eerder genoemde enthousiaste wielertoeristen die de tijdmeting verzorgen van een amateur wedstrijdje. Met veel trommelgeroffel passeer ik de top Ik voel dat de kou mij volledig in zijn greep heeft.
Ik klok snel af en zie de klok stil staan op 1 uur en 42 minuten.
Even later komen Marcel, Johan, Michel, Rijk en ook de anderen druppelsgewijs naar boven. Jasper had zijn tijd niet geklokt maar kwam naar berekening later ongeveer op een tijd van 1 uur en 25 minuten uit.
In het restaurant net onder de top komen we bij met een kop koffie. Gelukkig kunnen we de kleding iets drogen en wordt alle beschikbare kleding aangetrokken voor de ongetwijfeld koude afdaling. We wachten nog even op Roel die uiteindelijk ongeveer een uur na Jasper arriveert.
Gezamenlijk dalen we weer af richting Malaucene.
Tijdens de eerste kilometers in de afdaling voelt het nog erg koud aan. De weg is breed en overzichtelijk. Snelheden van tegen de 90 km. worden gehaald. Omdat de weg zo breed is, wordt de afdaling als veilig ervaren. Wel schieten sommigen in de stress als de borden 12 % afdaling aangeven. In de wetenschap dat de andere kant op 12 % stijging betekent, krijgen deze cijfers een dubbele betekenis. Na Malaucene werd op de weg naar het huis nog een ander colletje (Col de Madeleine) beklommen. Gelukkig lag de moeder van deze berg een eindje verderop in de Alpen. Deze dochter gaf gelukkig niet meer dan 4% stijging aan.
De douche in het huis voelt weer verrukkelijk aan. Het lichaam geeft al wel de eerste pijntjes aan. De heerlijke ligstoelen en het water in het zwembad voelen echter als een heerlijke massage aan.
Als mannen wat langer bij elkaar zijn, vindt in de regel een aanpassing aan taalgebruik en gewoonten plaats.
De auteur van dit verslag was genoopt enige censuur toe te passen aan wat gezegd, gedaan, ervaren, beleefd, verwenst, gehoopt, etc, etc. was. Om het thuisfront niet onnodig ongerust te maken, is gekozen voor plaatsing van de gecensureerde versie van het verslag van de week. Mocht men toch geïnteresseerd zijn in de originele versie, dan is deze tegen betaling bij de redactie te verkrijgen.
Wat wel gedrukt mag worden is de uitspraak van ondergetekende dat het als tweede passeren van de top in een tijd van 1.42 min verklaard kan worden uit het feit dat ik gewoon niet zachter kan fietsen. Ook anderen herkenden zich in deze uitspraak. Een aantal ging deze logica echter boven de pet.
Na de verdiende rust werd met volle teugen genoten van de uitstekende, door Marcel bereide pasta maaltijd. Onder het eten vielen soms lange stiltes. Zoveel indruk had deze dag en dan in het bijzonder het maanlandschap boven op de top van de Mont Ventouw bij iedereen gemaakt.
Net als gisteren werd op tijd het koffertje opgezocht voor weer een verdiende nachtrust.
Dinsdag
De derde klim, nu van de kant van Malaucene.
We hadden er al veel over gehoord en ook op de maandag zelf in de afdaling ervaren.
De GPS van Hans leidde ons na het ontbijt in een rechte verbinding naar de voet van deze kant van de Mont Ventoux.
De bekende plaspauze duurde opmerkelijk lang. Erik en Jasper trokken meteen snel van leer en waren weg. Marcel had zich voorgenomen het rustig aan te doen en onderweg veel foto’s te nemen. Rijk was niet zeker van zijn zaak, temeer daar de vorige dag de klim vanaf Bedoin veel van zijn krachten had gevergd.
Michel kreeg een bevestiging van zijn idee dat een wedstrijdje rijden van 40/50 km toch iets anders is dan zulke hoogtes beklimmen. Hij koos, net als Hans, voor een voorzichtige strijdwijze.
De klimkilometers van de eerste dagen zaten in de benen en vormden vandaag de scherprechter. Vooral het lange stuk van gemiddeld 10,7 % stijging, was de mokerslag, waar velen vandaag zeer veel moeite mee hadden. Erik, als een van eersten vertrokken, kwam onderweg zonder water te zitten en stopte langs de kant. Johan en Wil hadden beiden ook bijna hun watervoorraad aangesproken en moesten Erik laten staan. Marcel leende Erik een paar druppels om kilometers verder bij het skihotel de voorraad weer aan te vullen.
Rijk kreeg de trappers niet meer rond en koos ervoor het stuur richting afdaling te zetten. Roel hapte naar adem, maar kon met het aanspreken van zijn laatste krachten nog doorgaan.
Uiteindelijk bereikte iedereen, op Rijk na, de top van de Mont Ventoux. Deze dag lag de top in een stralende zon. Jasper zette iedereen bij het benaderen van de top nogmaals op de foto. Onder luide aanmoedigingen van Johan en Wil perste menigeen er zelfs nog een laatste sprintje uit om de streep op de top te passeren. Omdat Roel lang wegbleef, werd via de telefoon contact met hem gezocht. Bij het uitblijven van een reactie en de verwachting dat hij samen met Rijk weer was afgedaald, vertrokken we na een korte pauze gezamenlijk weer richting Bedoin. Het was nog wel koud op de top, maar veel aangenamer dan de maandag.
Bij het monument van Tommy Simpson werd nog even stilgehouden. De fototoestellen maakten overuren. Wat schetste onze verbazing toen plotseling Roel verscheen. Hij had Rijk achter zich gelaten en was de top in zijn eentje gepasseerd.
Na de fotoshots bij het indrukwekkende monument vervolgden we de afdaling naar Bedoin. Deze tweede afdaling naar Bedoin liet zien dat herkenning van bochten en lengtes van stukken asfalt de snelheid van de afdaling aanmerkelijk verhoogde. Het blijft natuurlijk oppassen, zeker met de zware klim vanaf Malaucene in de benen, maar jezelf naar beneden laten “vallen”, blijft een enorme kick geven.
Bij het inmiddels bekende vijvertje in Bedoin werd weer verzameld voor de terugrit van ongeveer 10 km naar het huis, waar Rijk al in de ligstoel van de zon aan het genieten was.
Hij was tot de verstandige beslissing gekomen om met de klim te stoppen en terug te keren naar huis. Het continu uit het zadel klimmen had hem volledig gesloopt.
Pas de volgende dag werd duidelijk hoeveel Rijk van zichzelf had gevraagd.
Rijk leefde in de veronderstelling dat hij voor een tandwiel van 34 had en achter een van 27. In werkelijkheid bleek echter dat hij achter een tandwiel van slechts 25 had.
De combinatie van 34/25 had hem gesloopt. Des te groter de prestatie van hem van de voorgaande dagen.
Ondanks de teleurstelling de klim af te moeten breken was Rijk wel in staat een geweldige maaltijd te serveren. Deze keer een tonijn pasta.
Na de maaltijd werd lang nagebabbeld over de toch wel moeilijke klim van vandaag. Na al de drie beklimmingen volbracht te hebben, was het lichaam duidelijk aan rust toe. De berg had bij iedereen flink indruk gemaakt.
Na gedane arbeid blijft het goed rusten.
Woensdag
Eindelijk rust. De fiets blijft vandaag in de garage staan. Met weer een stralend zonnige dag in het vooruitzicht deze keer geen inspanningen. Vandaag en morgen staan in het teken van rust, recupereren en voorbereiden op de dag van vrijdag als de drie beklimmingen op een dag samen moeten komen.
Vandaag is ook de dag dat Martijn en Machiel de groep komen versterken.
Jasper was na de beklimmingen gaan inzien dat een tandwiel van 23 achter ook van hem teveel had gevraagd. Dinsdagavond gaf hij via de telefoon zijn vader opdracht een tandwiel van 26 naar Martijn te brengen zodat hij deze mee kon nemen naar Frankrijk.
Deze Joop Limburg, zoals de tandwielset van Joop de Heus genoemd werd, zou Jasper later in de week nog goed van pas komen.
De top van de Mont Ventoux glom van trots dat hij zoveel indruk bij ons had achtergelaten. Wij wilden hem hiervoor bedanken door vandaag de top met de auto te passeren. Het gaf ons meteen de gelegenheid uitgebreid foto’s te nemen van niet alleen de top zelf maar ook van het prachtige omliggende landschap. Na de fotoshotjes werd nog even de verwende toerist uitgehangen met een bezoek aan een van oorsprong Romeins stadje.
Maar vandaag stond toch vooral de rust centraal.
Hans en Rijk maakten op deze dag de beslissing niet het drieluik van vrijdag aan te gaan, maar op de donderdag een aangepaste route met een eenmalige passage van de berg te volbrengen.
In de namiddag kwamen Martijn en Machiel aan. Vanzelfsprekend werden ze overdonderd met onze indrukken van de eerste dagen. ’s Avonds wilden ze beiden de berg ook zelf aanschouwen en gaf de toen weer aanwezige mist hun een waarschuwing van wat hun nog te wachten stond.
In de namiddag werd de organisator Marcel Peek nog nadrukkelijk in het zonnetje gezet. Hij kreeg als beloning voor het voorbereidende werk een Mont Ventoux shirt aangeboden van de rest van de groep. Naast het shirt van de Dolomieten Marathon wordt zijn collectie hiermee uitgebreid.
Donderdag
De bakker in Mazan, om vier ’s ochtends al open, leert ons steeds beter kennen. Hij kent als geen ander het karakter van de berg en wenst ons weer veel sterkte toe.
Vandaag gaan Hans en Rijk de klim van de eerste dag vanaf Sault herhalen. Nu wordt bij de rustplaats Chalet Reynard niet afgedaald naar Bedoin, maar wordt doorgefietst naar de top van de berg om weer af te dalen naar Malaucene.
Vanaf Malaucene is het de bedoeling dat zij via de kleine col de Madeleine terug keren naar het huis.
We besluiten als groep een eind met Hans en Rijk mee op te rijden. Als het 20 km verder op begint te klimmen, laten we Hans, Rijk en nu ook Martijn weg rijden. Martijn kon het lange wachten niet laten en wilde ook vandaag de klim vanaf Sault al gaan uitproberen.
De rest van de groep kiest ervoor met een omweg naar huis terug te keren.
Voor vandaag was 40 km. voldoende. De benen vast warm laten draaien voor de dag van morgen.
Vele uren later zien wij Rijk alleen terugkomen. Hij was de man met de hamer opnieuw tegen gekomen en koos zeer verstandig om bij de rustplaats naar Bedoin af te dalen. Hans en Martijn trokken over de top verder richting Malaucene.
De rest van de groep vermaakte zich prima rond het zwembad. Sommigen maakten gebruik van een middagslaapje, anderen doken diep weg in diepgravende literatuur. Ook werden de fietsen opnieuw nagekeken, gepoetst en in het vet gezet. Een aantal raakten volledig in trance bij het poetsen van hun kostbare bezit.
Voor de avond stond een optreden van Erik de kok gepland.
Om vijf uur dook hij de keuken in om hier pas om zeven uur met een stapel pannenkoeken rijker weer uit te voorschijn te komen.
De avondmaaltijd met de hele groep was dan ook weer grandioos. Hans en Martijn hadden hun missie volbracht en nog meer als voorheen was voor hen duidelijk geworden hoe imposant de berg eigenlijk was.
Voor het slapen gaan werd afgesproken de volgende dag al rond 7 uur te vertrekken.
Om half elf lag iedereen op bed. Nog lang was het woelen hoorbaar. De grote dag was aanstaande.
Vrijdag
Met een harde klop op de deur werd iedereen gewekt. Het was stil aan tafel. De spanning gierde door de kelen. Al vroeg was het brood bij de bakker gehaald. Deze keer wenste zijn vrouw ons sterkte.
Vol proppen was het devies aan tafel. Veel eten, ook al lust je niets meer. Voldoende drank inslaan en rustig blijven. Vooral je niet gek laten maken door de ander.
Om kwart over zeven vertrok de bende van tien. Hans en Rijk bleven in het huis achter. Zij hadden hun missie al volbracht en zouden vandaag ergens op het parcours gaan staan om de bidons te vullen.
De top lag er van een afstand glorieus bij. Het was iets bewolkt. Eigenlijk fantastisch weer om te fietsen.
Bij het vijvertje de laatste adviezen naar elkaar. Nog even plassen en starten maar.
Het mooie van deze tocht is dat door de drie beklimmingen je elkaar meerdere keren kunt tegenkomen. De een zit in een intensieve beklimming; de ander daalt net ontspannen af. Je komt dan iemand tegen en probeert meteen te begrijpen waar iemand zo ongeveer in de koers zit. Dat is nog redelijk gemakkelijk als je de route helemaal, zoals afgesproken, volgt en ook continue op het parcours blijft.
Het wordt pas moeilijk als je, zoals Roel deed, de afdaling naar Malaucene slechts gedeeltelijk neemt en hij in plaats van achter je zit ineens voor je op het parcours verschijnt.
Het wordt ook lastig als je later dan de rest met een beklimming begint vanaf Malaucene, zoals bij Nico en Wil na een lekke band gebeurde en toch eerder dan Erik en Michiel bij de top aankomt, terwijl je ze niet gepasseerd bent. Later hoor je dan weer dat ze in een restaurantje bij de skibaan een kop koffie gedronken hebben, terwijl Nico en Wil daar juist passeerden.
In de klim vanaf Malaucene had Machiel het moeilijk. Hij moest tot twee keer toe afstappen en zat er op de top niet florissant bij. Hij vroeg gedetailleerd naar het stijgingspercentage van de klim vanaf Sault, vol met twijfels of hij er verstandig aan deed eerst met deze afdaling te beginnen.
Later vernam ik dat hij de afdaling en weer klim naar Sault liet schieten en rechtstreeks naar huis was vertrokken.
Martijn en Jasper reden grotendeels gezamenlijk op. Dan weer was Jasper de trekker, dan weer Martijn. Ondanks het Joop Limburg tandwielsetje van Jasper en ondanks het sterke voorseizoen van Martijn, moesten beiden toch ook bijna hun meerdere erkennen in de berg, zoveel moeite hadden ook zij met deze in totaal 160 km.
Marcel kon niet anders dan op zijn hartslag rijden. Zijn kilometerteller was kapot gegaan. Door de hartslag niet boven de 160 te laten, kon Marcel het lang volhouden. Pas in de laatste meters in de laatste klim vanaf Sault voelde hij de krachten uit zijn lichaam wegglijden.
In zijn laatste afdaling naar Bedoin kwam ik hem tegen toen ik zelf het maanlandschap in een klim bekeek. Hij moedigde mij aan nog even door te gaan naar de top, die in de verte op mij te wachten lag.
Johan had veel met Marcel opgereden. Van te voren had hij zichzelf beloofd mouwstukken met de tekst van Mont Ventoux te mogen kopen, als hij de derde klim had gehaald tot Chalet Reynard. Ondanks, naar het leek, ernstige knieklachten in het begin van de tocht, slaagde hij in deze opzet. De mouwstukken zijn voor hem het bewijs van de geslaagde tocht.
Johan kwam even later als Marcel bij de top aan en haalde mij in toen ik zelf de top bereikte.
Op mijn beurt kon ik Nico verwelkomen die de hele dag in mijn buurt vertoefde en zeker na de lekke achterband mij van grote dienst was geweest.
(Een venijnig scherp steentje, zorgde voor een gat in binnen- en buitenband. Met het kapot trekken van de kapotte binnenband werd provisorisch een beschermlaag in de buitenband aangebracht, zodat de nieuwe binnenband niet naar buiten uitpuilde. Langzaam afdalend naar Malaucene kon ik een nieuwe klapband voorkomen. In Malaucene werd een nieuwe buitenband gekocht)
De jongste en oudste van het stel (Michel en Erik) waren vandaag aan elkaar gewaagd. Ze trokken veel met elkaar op en kregen in Sault, net als Nico, door onze sponsor Gerard Hagen moed ingesproken voor de verdere tocht. (Gerard was als vakantieganger in de omgeving van Bedoin aanwezig en was al eerder in de week samen met zijn vrouw bij het huis op bezoek geweest.)
Toen Nico en ik al begonnen waren aan onze laatste afdaling, passeerden we Erik en Michel die net aan het laatste gedeelte van de klim begonnen waren.
In het huis druppelde langzaam iedereen binnen. Allemaal wel enigszins uitgeput maar iedereen vooral zeer tevreden over zijn eigen tocht.
Ook de rol van Hans en Rijk op deze dag werd zeer gewaardeerd, toen ze halverwege de afdaling naar Malaucene iedereen weer van volle bidons met water voorzagen.
Ondanks het uitgeleefde lichaam, was de voldoening groot.
Als slotmanifestatie werd nog gekozen voor een etentje in het naburige plaatsje Mazan, waar ook de bakker zetelde. Ook deze keer smaakte het eten voortreffelijk.
’s Avonds was er nog weinig beweging in de groep te krijgen. De spullen werden voorzichtig ingepakt, de laatste verhalen uitgewisseld. Het laatste glaasje gedronken.
Om tien uur lagen de eersten uitgeput op bed. De paracetemolletjes vonden gretig aftrek.
De volgende dag moest vroeg opgestaan worden, nu voor de lange reis naar Nederland, naar je eigen huis en haard.
Zaterdag
Inpakken en wegwezen. Zo ongeveer liep de vroege ochtend.
Hoe dichter we bij Nederland kwamen; hoe slechter het weer.
’s Avonds na een rit van 12 uur moe in Wijk bij Duurstede aangekomen.
Op tijd naar bed. Misschien op de zondag een stukje fietsen met mijn vrouw. Met de gewone fiets. Heel misschien op de dinsdagavond een training op de racefiets. Nu hoop ik dat het regent. Misschien denk ik er dinsdag anders over.
Samengevat is de week fantastisch verlopen. Zowel wat betreft het sportieve gedeelte als ook wat betreft de onderlinge sfeer in de groep.
Iedereen had een eigen rol in deze groep, zeer gemêleerd vanwege afkomst, leeftijd en fietsprestaties. Toch kreeg en nam iedereen de rol die hij wilde. Soms was de communicatie op het scherpst van de snede, toch altijd met respect voor de ander. De humor was zoals mannen bij elkaar laten zien. Scherp, geestig, cynisch, ………??
Over nieuwe uitdagingen wordt al weer nagedacht. In Nederland maar misschien ook weer in het buitenland.
Eerst gaat iedereen zelf met vakantie, zoals Hans en Nico die er na vandaag meteen al mee beginnen.
Ik wil iedereen bedanken voor de gezelligheid en wie weet voor herhaling vatbaar.
Fijne vakantie
Wil van ’t Erve]]>
Ik ben begonnen met een paar kortere beklimmingen om het langdurige klimmen enigszins in de benen te krijgen.
Op donderdag 02 augustus moest het dan maar gebeuren, en ik kan u vertellen het is een onvergetelijke dag geworden. Ik heb m’n fototoestel meegenomen zodat ik nog eens lekker kan nagenieten van de prachtige omgeving.
Hieronder een impressie van de dag.
Aan de voet van de Pas
(gelukkig was hij open)
In verte doemen de Gletsjers al op.
Zo even tijd voor een Foto (kan ik gelijk even bijkomen)
De weg wordt al steiler en steiler !
T’jonge, het lijkt wel of er nooit een eind aan al die bochten komt.
Het doel van de vakantie is bereikt.
RTC-Duurstede is vertegenwoordigt op de top van de STELVIO.
Na een heerlijke rustpauze en wat eten en drinken als een kanonskogel via de Zwitserse kant weer naar beneden, dan Italië weer in en terug naar de Camping.
Ik ben zo’n beetje de hele dag onderweg geweest en ik was behoorlijk leeg toen ik weer op de Camping terug was, maar het was een onvergetelijke ervaring, een strijd met jezelf en ik zou het zo weer doen (wanneer gaan we ?).
Sportieve groet,
Willem Speksnijder.]]>
Maar goed, om 06.00 uur naar beneden waar Martijn al stond te wachten. 10 min later stonden we in het startvak. Niet echt vooraan, maar ook niet helemaal achteraan. Voor mij is dit ook niet echt belangrijk aangezien ik op “ uitrijden” inzet en niet op een bepaalde tijd. Er heerst een apart sfeertje in het startvak. De Italianen hebben zoals altijd het hoogste woord. Als de helikopter overvliegt krijg ik toch wel een brok in mijn keel. Dan blijkt dat je met iets bijzonders bezig bent.
Om 06.45 worden de eerste weggeschoten en 10 min later passeer ik de startmatten van de tijdregistratie. Machiel en Martijn ben ik al direct kwijt. Na 3 km stokt het peloton ineens. Een valpartij. Gelukkig schijnt het mee te vallen. Ik zie een paar mensen langs de kant zitten maar dat ziet er niet dramatisch uit.
Vervolgens lekker dalen naar Oetz. Goed uit de wind blijven en geen kopwerk doen op de vlakkere stukken. Na ongeveer 3 kwartier bereiken we Oetz en begint direct de beklimming van de Kuhtai. Een vervelende klim die erg onregelmatig is. Dan weer vlak en dan weer stukken van 14% stijging. Ondanks dat is het toch genieten. Het landschap is geweldig en al die zwijgende (op de Italianen na) en zwoegende fietsers maken het speciaal. Deze klim heb ik continue op reserve gereden. Ik ben nou eenmaal een trage starter. Ik moet het van mijn inhoud en lange adem hebben.
Na 1 uur 27 min sta ik boven. Het weer is geweldig en helemaal niet koud. Ik had me voorgenomen om niet te gaan stressen dus op mijn gemak vul ik mijn bidons en eet ik wat kleine taartjes die beschikbaar zijn. Ook even een rijpe banaan naar binnen gepropt.
De afdaling van de Kuhtai is een belevenis op zich. Hij heeft nauwelijks bochten en je kunt je fiets lekker laten lopen. Eenmaal beneden verbaas ik me over de weinige fietsers om me heen. Dit kan niet de bedoeling zijn. Ik had er eigenlijk op gerekend dat ik me lekker kon verstoppen op de lange beklimming van de Brennerpas. Eigenlijk kun je het geen beklimming noemen. In het begin stijgt het met 3% maar later gaat het heel lang een beetje vals plat omhoog.
In het begin van de klim zat ik in een klein groepje maar dat schoot niet echt op. Ben toch maar op kop gaan rijden in de hoop dat er een snellere groep voorbij kwam om bij aan te haken. Dat gebeurde ook maar op het vals plat ontstond er een groep van ongeveer 100 man. Het tempo lag laag. Vanwege de tegenwind wilde niemand op kop rijden. 2 renners waren het uiteindelijk zat en begonnen de naar voren te fietsen. Dit was het moment om aan te haken. Als snel zaten we met 5 man en een vrouw (die een enorme versnelling rond draaide) op kop van de groep. Na een tijdje besloot ik om ook even wat kopwerk te doen. Het bleek al snel dat ik een van sterkste van de groep was want toen ik omkeek reed ik ineens alleen. Toch maar even gas terug genomen.
Boven op de Brennerpas heb ik bij de verzorgingspost weer op mijn gemak gegeten de bidons gevuld. Ook wat soep genomen. Dat was een verademing tov van alle zoetigheid die je de hele dag eet. De afdaling van de Brenner stelde niet veel voor en als snel doemde de Jaufenpas op. Deze begint vrij stijl met 9% (al voelde dat niet zo) en verloopt vervolgens lekker gelijkmatig met 7-8% stijging. Na een paar km begon ik in een lekker ritme te komen en het viel me op dat ik veel fietsers inhaalde en door niemand werd ingehaald. Dit gaf erg veel moraal. Bij elke bocht kon ik 2 tandjes zwaarder schakelen en even een kort sprintje trekken. Hoe meer fietsers ik inhaalde hoe euforischer mijn gevoel werd. Ik voelde me super en kon hele stukken staand op de pedalen klimmen zonder dat ik boven mijn omslagpunt kwam. Op een gegeven moment kwamen er een paar kletsende Italianen voorbij maar na 2 korte versnellingen haalde ik ze weer in.
Echt een zeldzaam lekkere beklimming die Jaufenpas. Uiteindelijk blijkt dat ik ruim 400 fietsers in mijn klasse heb ingehaald op deze beklimming. Eenmaal boven weer rustig de tijd genomen om te eten en te drinken. Niet stressen en nog even Frau Riml gedag gezegd (de eigenaresse van ons appartement) die als vrijwilliger op de Jaufenpas aanwezig was. Uiteindelijk blijkt dat ik op deze beklimming maar 3 minuten langzamer was dan Martijn.
Daarna de technische afdaling in. Weer rustig aan gedaan (safety First). Beneden in St Leonard valt de warmte als een deken over je heen. Op de Jaufenpas was het nog redelijk koel omdat je bijna de hele tijd tussen de bomen fietst maar hier gaat dat niet op. Mijn windbody weer opgeborgen, een reepje en een gelletje naar binnen gegooid en hup……. De Timmelsjoch op. Door de warmte ging het niet echt super meer maar ik had nog genoeg kracht in de benen.
Ik ben nog steeds aan het inhalen en heel af en toe wordt ik ingehaald. Je ziet nu ook steeds meer fietser aan de kant zitten rusten of lopend met de fiets aan de hand.
Het stemmetje in mijn hoofd zegt ook steeds: “ stap toch af en ga even lekker in de schaduw liggen”. Ik geef er echter niet aan toe en trap gewoon door. Ik had me voorgenomen om alleen bij de verzorgingsposten te stoppen en daar houd ik me aan.
Bij de verzorgingspost op 10km onder de top zet ik mijn fiets in het rek en loop naar de tafels met eten en drinken. Toen merkte ik dat de warmte er wel behoorlijk had ingehakt. Ik stond als een zombie voor de tafel. De taartjes gaan er niet meer in en ik beperk me tot fruit. Nou ja beperken…… ik vreet me klem aan de watermeloenen, sinaasappels en bananen. Vooral de watermeloen smaakt prima. Ik voel me ook gelijk een stuk beter. Nog even een bidon gevuld en weer op pad.
Het eerste stukje is nog redelijk vlak maar al snel doemt de beruchte muur met haarspeldbochten op (ook wel bochtenland genoemd).Het is een indrukwekkend (of intimiderend?) gezicht om de weg omhoog te zien slingeren. Eén voordeel…..het is nog maar 8 km klimmen waarvan de laatste 2 km, na de verlossende tunnel, onder de 5% stijging zijn.
Ik moet nu toch Machiel in het vizier krijgen. Of ben ik hem inmiddels al gepasseerd? Het begint hier nu echt een slagveld te worden (veel zwalkende en uitgeputte fietsers). Het gaat niet hard meer maar mijn benen voelen nog redelijk. 4km onder de top zie dan toch Machiel. Hij vertrekt net bij de laatste verzorgingspost. Ik tank nog even bij en ga dan in de achtervolging.
Langzaam kom ik dichterbij en 500 meter voor de tunnel achterhaal ik hem en samen rijden we het laatste stuk naar de top. Het weer begint inmiddels te betrekken maar we hebben nog hoop dat we droog aan de finish komen.
Na 3 km afdalen voel ik de eerste spetters. Dat belooft niet veel goeds. In deze 25 km lange afdaling naar de finish zit nog een korte klim van ongeveer 2 km. Net op het moment dat we aan dit laatste klimmetje beginnen barst de hemel open en komt de regen met bakken uit de lucht.
Een beetje jammer maar het opvallende is dat de benen nog goed voelen en ik kan een behoorlijk tempo aanhouden en aan het eind zelfs versnellen. Met Machiel gaat het ook nog goed want ik zie hem hetzelfde doen.
Bij het tolstation zijn we even gestopt om Mieke en Magdalena te bellen dat we eraan komen. De regen is inmiddels iets minder geworden. Gelukkig zitten er weinig bochten in de afdaling zodat we toch nog een redelijk tempo kunnen aanhouden. Uiteindelijk arriveren we zeiknat in Sölden maar dat deert ons niet want we hebben het gehaald. En hoe!! Ik ben nog steeds redelijk fit. Wel moe maar zeer voldaan gaan we samen over de finish.
Terug kijkend op deze monstertocht kan ik alleen maar concluderen dat het een geweldige ervaring is geweest. Super goede organisatie (verzorging onderweg, autovrij parcours e.d.) en mooi weer, op de laatste afdaling na. Vooral mijn klimtijden op de Jaufenpas en de Timmelsjoch geven mij veel voldoening. Mijn eindtijd van 10 uur 48 min vind ik niet zo belangrijk. Door een goede opbouw van de tocht heb ik de hele dag kunnen genieten. Het was natuurlijk afzien maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik in de problemen zou komen en het niet zou halen.
Ze gaan me hier zeker nog een keer terug zien.
]]>
Start TOUR DE FRANCE in 2010 voor 5de keer in Nederland.
In 1954 kreeg Amsterdam de eer als eerste niet-Franse startplaats te fungeren.
In 1973 is de eer aan Scheveningen .
Nadat de Tour de France in 1978 in Leiden is gestart, werd in 1996
's Hertogenbosch gekozen om de start van de Tour de France te organiseren.
Dit jaar (2009) is het Rotterdam gelukt om de start van de Tour de France in 2010 te mogen organiseren.
Ik hoop natuurlijk dat ik dat ook filatelistisch kan vastleggen.
Fietsgroeten, Jan van Tellingen,
]]>